MORBEYAZ

bir pazar günü

Garip bir gündü.sabah 5.45 te  uyandım,7 de evden çıktım.çalıştım,10 27 de isim bitti.pazar gezmesine  kızkardesime gittim.ama tadım yok yorgunum.biliyorum ben insanları kaldıramıyorum..hayat ağır,istediğim noktadayım çok sükür buna ..ancak bedeli var..aslında 7-8 saat uyudum ancak uykusuz kalmışım gibiyim…

Beyaz tepeli evler ve karla kaplı ardıç-selviler arasındayım.Isınamadım.yatağa geri döndüm.1 saatin sonunda ancak  ayaklarım sıcaklar…İnce ince serpiştiriyor,asağıda  demlenmiş çay var diye çağırıyorlar,gitmem lazım,bugün evde mahsur kaldım..Çok mutluyum…şükür içindeyim..

GERÇEKTEN uzun bir dönemden sonra kendimi  ipinden boşanmış,gevşemiş,huzura ermiş olarak tanımlayabiliyorum.Yapılması gerekenler,kariyer endişeleri,hiçbir şey önemli değil artık…Ne gelirse,nasıl gelirse,elim neye kadar ererse onu yasayacağım..Önüme getirilenler ışığında davranıp,sonuçlarına katlanacağım…

Basit,doğal, sevgi dolu,temel içgüdülerimle….Beni ben yapan ,yıllar içinde şekillenmemi yetişmemi sağlayan ,hep sepete atıverdiğim ama detaylıca  düşünmeye bile fırsat bulamadığım çok şey de bulunan dağarcığımı boşaltıp,düzene sokacağım..

Artık zaman geldi…neler diyorum ben…dünyayı kurtaracak kişi gibi„yok anam,artık sadece kendimi kurtarmaya bakıyorum…Beynimde,gözlerimde,duyularımda yaşadığım şu hayatımın benden başka bir komponenti var mı ondan emin değilim ki daha..

Neyse göreceğiz bakalım ömrümüz varsa…çok şükrediyorum..bana duası erişenlere,benim üzerimde olumlu ve olumsuz etkide bulunanlara…bana verilen ve verilmeyenlere…beni sevindiren ve üzenlere..Bana bir şey öğretenlere….benden önceki ve sonraki genetik zincirime..çok şükrediyorum.ve teşekkür ediyorum…

Bana bu kaderi yazana,bu benzersiz hayatı,rüyalarımı,sevgiyi,anneliği,acıyı,doğurmayı,emzirmeyi,ağlamayı,gülmeyi,öğrenmeyi, 

öğretmeyi,dua etmeyi,dua edilmeyi,düşünülmeyi nasib edene sonsuz şükrediyorum,secdeye kapanıyorum……. 

http://www.flickr.com/photos/jilleatsapples/4669520036/